എന്റെ ചെറുപ്പത്തില് നടന്ന ഒരു സംഭവം പറഞ്ഞു കൊണ്ടു ഞാന് തുടങ്ങാം.
പണ്ട് കാലത്ത് ... കേബിള് ടീവീ എല്ലാം വരുന്നതിനു മുന്നേ.. എല്ലാവിടെയും ദൂര്ദ ര്ശ ന് ആയിരുന്നു.. രാവിലെ എല്ലാം കേട്ട് എഴുന്നേല്ക്കുലന്നത്.. ദേശസ്നേഹം ഉദിപ്പിക്കുന്ന.. എല്ലാ ഭാഷയിലെയും ഗായകര് ഒരുമിച്ചു പാടുന്ന “ഹമാര ഇന്ത്യ..” എന്നാ ഗാനം. പിന്നെ.. വൈകുന്നേരം ആയാല് ടീവി ഹിന്ദി സീരിയലും...പിന്നെ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലെ “ചിത്രഹാര്” ഓക്ക ആര്ക്കന മറക്കാന് പറ്റുക??. അന്നൊക്ക ഹിന്ദി കേട്ടാല് മനസിലാവുമായിരുന്നു.... ഇപ്പോള് ഹിന്ദി കേട്ടാല്.. പൊട്ടന് ചന്തക്കു പോയ പോലെ മിഴിച്ചു..നില്ക്കും .
വിഷയം വിട്ടു പോയി.. മ്മം... അപ്പോള്.. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഏതോ.. ഹിന്ദി സീരിയല് ടീവിയില് നടക്കന്നു.. അതില് ഒരു സ്ത്രീക്കു ശ്വാസംമുട്ട്... ശ്വാസം മുകളിലോട്ടു വലിക്കുന്നു.. താഴെ ഇറക്കുന്നു.ആഹ സ്ത്രീയുടെ അഭിനയം എനിക്ക് എന്ത് പറഞ്ഞാലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു..എന്ത് കണ്ടാലും.. അത് പോലെ ഒക്കേ ചെയ്യാന് കുട്ടികള്ക്കും ഒരു പ്രവണത ഉണ്ടല്ലോ?
കുരങ്ങന്മാര്ക്കും .. അത് ഉണ്ട് എന്ന് നിങ്ങള് പറയണ്ട.. എനിക്ക് അറിയാം..
അപ്പോള്.. ഈ ടീവിയിലെ സ്ത്രീയുടെ അഭിനയം ഞാന് ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞില്ല.. എനിക്കും തുടങ്ങി.. ശ്വാസം മുട്ട്...
രണ്ടു പ്രാവശ്യം വലിച്ചു നോക്കിയെ.. നല്ല ബലത്തില്.. നിങ്ങള്ക്കും തോന്നാം.. ശ്വാസം മുട്ട്..
ഞാന് അമ്മയോട് ഓടി പോയി പറഞ്ഞു...
“ അമ്മേ .. എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്”
അമ്മ പേടിച്ചു.. വേവലാതി വന്ന എന്താ ചെയ്യാ എന്ന് അമ്മക്ക് തന്നെ ഒരു പിടിയും ഇല്ല.. ഉടനെ ചേച്ചിയോട് വിക്ക്സ് എടുക്കാന് അമ്മ പറഞ്ഞു. അവള് കാണാന് ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ ചേച്ചിയോട് എന്ത് ചോദിച്ചാലും ആദ്യം കിട്ടുന്ന ഉത്തരം ഇത് തന്നെ ആണ്..
അമ്മ അലറി.... “പോയി തപ്പടി.......!!!!!!!!%#”
അപ്പോളേക്കും പപ്പയെ ആളു അയച്ചു വരുത്തി.. പപ്പയുടെ സൈക്ലിളില് മുന്നില് ഇരുത്തി... അമ്മയും പപ്പയും വേഗം നടന്നു.. ഹോസ്പിട്ടലില്ലോട്ടു...
അടുത്താണ് ഹോസ്പിറ്റല്. അമ്മ ജോലി ചെയുന്ന ക്ലീനിക്കിന്റെ തന്നെ ആണ്.. ഈ ഹോസ്പിറ്റലും. പക്ഷെ പ്രസവാശുപത്രി ആണ് എന്ന് മാത്രം..
അവിടെ എത്തിയതും.. സ്റ്റാഫ്ന്റെ മോന് അല്ലെ..? എല്ലാ പരിഗണയും എനിക്ക് കിട്ടി. ഗര്ഭി ണികളെ കൊണ്ടു പോവുന്ന സ്ട്രുക്ചെരില് എന്നെ കിടത്തി... ഹോസ്പിറ്റലിലെ എല്ലാ നേഴ്സ് മാരുടെയും അകമ്പടിയോടു കൂടി... എല്ലാ ഗര്ഭനനികലെയും. വകഞ്ഞു മാറ്റി എന്റെ സ്ട്രുച്ചെര് ഡോക്ടറുടെ റൂമില് എത്തി.. ഡോക്റെരെ ഊഴം കാത്തിരുന്ന പല ഗര്ഭിിണികളും എന്നെ കണ്ടു ഞെട്ടി.. ഇവന് എന്താ പ്രസവിക്കാന് വന്നത് ആണോ? വയറും വീര്ത്തുന കാണാന് ഇല്ലല്ലോ ?..
ഡോക്ടര് എന്നെ പരിശോധച്ചു.. സിനിമയില്.. നായകനോട്.. ബ്ലഡ് കാന്സ്ര് ആണ് എന്ന് പറയുന്ന മുഖാഭാവത്തോടെ.. ഡോക്ടര് എന്റെ ചുമലില് തട്ടി പറഞ്ഞു..
“ഹ്മം... ഇവന് സൈകൊളിജിക്കല് ആണു..”
ഞാന് ആകെ തളര്ന്നു ..
കാരണം.. സൈക്കോളജിയുടെ അര്ത്ഥം അന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.. കടിച്ചാല് പൊട്ടാത്ത പേരുള്ള ഏതോ മാരക രോഗം ആണു എന്നാ ഭാവത്തോടെ... വിട പറയാന് പോവുന്ന.. വേഴാമ്പലിന്റെണ വിരഹ്ത്തോടെ.. ഞാന് അമ്മയേം പപ്പയേം.. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി.
അവരുടെ മുഖാത്തു ഗോവെരവം..
ഞാന് മനസിലാക്കി.. രോഗം അത്രേം ഗോവെരവം ആയത് കൊണ്ടു ആവും.. ഇവര്ക്ക് ഇത്രേം ഗോവെരവം. വീട്ടില് എത്തുന്ന വരെ അമ്മയും പപ്പയും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.. ഞാന് വിചാരിച്ചു..
“ മോന് മരിച്ചു പോവും എന്ന് കേട്ടാ.. ഏത് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ആണു.. മിണ്ടാന് തോന്ന...”
ഞാന് ആണീല്..,,, എന്റെ മരണവും.. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് വീടിന്റെ മുന്നില് കിടക്കനതും.. ക്ലാസ്സിലെ ടീച്ചര്മാ്രും.. കുട്ടികളും കറുത്ത റിബ്ബണ് കുത്തി വരുന്നതും. ബന്ധുക്കള് എല്ലാം എനിക്ക് വേണ്ടി വാവിട്ടു കരയനതും.. ആറു.. ഏഴു.. വയസുള്ള പെങ്ങന്മാര് ആണു ഉള്ളു എങ്കിലും.. അവരുടെ കല്യാണം ഒരു ആങ്ങളയായ്..നടത്തി കൊടുക്കാന് പറ്റാത്ത വിഷമവും.. എല്ലാം കൂടി ഞാന് ആകെ ദുക്കിതന് ആണു..
വീട്ടില് എത്തുമ്പോ.. എല്ലാവരും.. മുന്നില് തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്. അവര് എല്ലാം ഓടി വന്നു എന്നെ തലോടി കൊണ്ടു അമ്മയോട് ചോദിച്ചു.. “ എന്താ പ്രശ്നം..”
അമ്മ പറഞ്ഞു.. “ അവനു സൈക്കോളജിക്കല് ആണു.”
ദയനീയമായി.. ഇറച്ചി കഷണം കിട്ടാന് നോക്കുന്ന പട്ടിയെ പോലെ.. അവരുടെ എല്ലാം സഹതാപം കിട്ടാന് വേണ്ടി ഞാന് എല്ലാവരെയും നോക്കി...
ഞാന് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു...
“ അമ്മേ.. ഇന്ന് മുതല് ഞാന് എവിടെ ആണു കിടക്കണ്ടേ? “
അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു..
“ പോയി.. കയ്യും കാലും കഴുകി..പഠിക്കട..”
ഞാന് വിചാരിച്ചു.. മരിക്കാന് പോവുന്ന കുട്ടി എന്തിനാ ഇനിയും പടിക്കണേ... ഈ അമ്മ ഇത്രേം ക്രൂര ആണോ ?
അമ്മയോട്, ഞാന് “ അമ്മേ എനിക്ക് സൈക്കോജിക്കല് എന്നാ രോഗല്ലേ.. ? ഇനി എന്തിനാ ഞാന് പടിക്കണേ.. ?
അമ്മ “ കണ്ണില് കണ്ട.. സീരിയലും.. മങ്ങതോലിയും കണ്ടിട്ട്..മനുഷ്യനെ നാണം കെടുത്താന് ഇറങ്ങിക്കോളും.. അതിനു നിന്റെ പപ്പയെ പറഞ്ഞാല് പോരെ,.. ടീവി.. വേടിച്ചു കൊണ്ടു വന്നിരിക്കല്ലേ.. നിനക്ക് മാനസികമായി തോന്നിയതാണ് എന്നാടാ ഡോക്ടര് പറഞ്ഞേ... മതി ഇരുന്നു നിരങ്ങിയത്.. പോയി പഠിക്കട..”
ഞാന് ഞെട്ടി പോയി..
“എന്റെ കര്ത്താ വെ... ഞാന് നാളെ എങ്ങനെ ക്ലീനിക്കിലോട്ടു പോവും.. “
ഒരു ദീര്ഗ നിശ്വ്സത്തോടെ അമ്മ അടുക്കലയിലോട്ടു പോയി.
ഊതി വിട്ട ബലൂണ് പോലെ.. എന്റെ പ്രതീക്ഷകള് എല്ലാം അവസാനിച്ചു.. എന്തോരം സഹതാപം പ്രതീക്ഷിച്ചു ആണു ഞാന് ഇരുന്നേ.. എല്ലാവരും കാണാന് വരുമ്പോ.. ഓറഞ്ചു.. മുന്തിരി.. അപ്പില്. എല്ലാം കൊണ്ടു വരും.. ഹ്മം... എല്ലാം പോയില്ലേ...
ഒരു ചെറിയ കുട്ടിക്കും ഈ ഗതി.. വരുത്തരുതേ.. എന്ന് ഞാന് തമ്പാചനോട് പ്രാര്ത്ഥി ച്ചു..
ഇപ്പോള് ഞാന് ആലോചിക്കുകയാണ്..
മറ്റുളളവരുടെ.. സ്നേഹവും പരിഗണനയും ഞാന് കൂടുതല് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.. ഇന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നു ഒരു അര്ത്ഥടത്തില് പറയാം.. സഹതാപം നേടുക എന്നത് ഒരു മാനസിക പ്രശ്നം ആയി ഞാന് കണക്കാക്കുന്നില്ല.. നമക്ക് കിട്ടണ്ട സ്നേഹം മറ്റുള്ളവര്ക് ഒഴുകി പോവാതെ പരമാവതി അവരുടെ ശ്രദ്ധ നമ്മളിലോട്ടു. ആകര്ഷി്ക്ക.. അതില് കവിഞ്ഞു അതില് ഒരു ദുരുടെശ്യവും ഇല്ല..
സഹതാപം തോന്നലും എന്റെ ഒരു പ്രദാന പ്രശ്നം തന്നെ ആണു. അതോണ്ട് തന്നെ റെയില്വേി സ്റ്റേഷന്..ബസ് സ്റ്റാന്റ്.. എന്നിവിടെ ഒന്നും ഞാന് അതികം നേരം നില്കാറില്ല..
കാരണം അവിടെ എങ്ങാനും നിന്നാല്.. പഴയ കാലത്തേ.. സിനിമയിലെ സ്ക്രിപ്റ്റ് കോപ്പി ചെയ്തു.. കുറെ പേര് വരും..
അമ്മക്ക് കാലു ഇല്ല.. വീട്ടില് അഞ്ചു പേര് ഉണ്ട്.. അവരില് മൂന്നു പേര്ക്ക്ത കണ്ണ് കാണില്ല.. ഒരാള്ക്ക് ബുദ്ധിയില്ല.. വേറെ ഒരാള്ക്ര.. ചെവിട് കേള്ക്കിറല്ല.. ആകെ കൂടെ ഉള്ള വീട് ആണെങ്കില്... കൊടുംകാറ്റു വന്നു കൊണ്ടു പോയി..ഇപ്പോള് ഞങ്ങളുടെ ബന്തക്കാരുടെ അടുത്തേക്ക് പോവാന് കാശില്ല..ദയവായി സഹായിക്കണം...
ഇതില് എല്ലാം ഞാന് പെട്ടന്ന് വീഴും,,, എല്ലാം തട്ടിപ്പ് ആണു എന്ന് അറിയാം.. എന്നാലും സഹതാപം തുളുമ്പുന്ന അവറ്െ മുഖഭാവം കാണുമ്പോ കൊടുക്കാതെ ഇരിക്കാന് പറ്റില്ല.. കാശ് എല്ലാം കൊടുത്തു... അവസാനം എനിക്ക് ട്രെയിനില് പോവനമെന്കില് ഇത് പോലെ നോട്ടീസ് അടിക്കണ്ട അവസ്ഥ ആവും..
അതോണ്ട് ഞാന് പറഞ്ഞു വരുന്നത്.. സഹതാപം നടിച്ചു.. മറ്റുളളവരുടെ സ്വോത്തു.. ദുരുപയോഗം ചെയ്ന്നവരും ഉണ്ട്.. അത് കൊണ്ടു സഹതാപത്തിന്റെ കണ്ണുമായി...വരുന്നവരുടെ യദാര്ത്ഥ അവകാശിയെ.. കണ്ടു പിടിക്കാന് നിങ്ങളുടെ മനസ് ഉറപ്പിക്കുക..
വേദനയുടെ അപേക്ഷ തട്ടി കളയരുത്.. നമക്ക് ചെയ്യാന് പറ്റുന്ന കാലത്ത്.. ചെയുക.. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുക്ക.. എപ്പോള് ആണു നമ്മള്ക്കുംി ആ ഗതി വരുക എന്ന് പറയാന് പറ്റില്ലല്ലോ.. ? അപ്പോളും നമ്മളെ സഹായിക്കാന് ഇത് പോലെ വല്ലവരും വേണ്ടേ ?
കാലമാകുന്ന ഗുരു.. എപ്പോള് വേണമെങ്കിലും നമ്മളെ ശിക്ഷിക്കാം... രക്ഷിക്കാം...
സ്നേഹത്തോടെ...
റിച്ചു..
പണ്ട് കാലത്ത് ... കേബിള് ടീവീ എല്ലാം വരുന്നതിനു മുന്നേ.. എല്ലാവിടെയും ദൂര്ദ ര്ശ ന് ആയിരുന്നു.. രാവിലെ എല്ലാം കേട്ട് എഴുന്നേല്ക്കുലന്നത്.. ദേശസ്നേഹം ഉദിപ്പിക്കുന്ന.. എല്ലാ ഭാഷയിലെയും ഗായകര് ഒരുമിച്ചു പാടുന്ന “ഹമാര ഇന്ത്യ..” എന്നാ ഗാനം. പിന്നെ.. വൈകുന്നേരം ആയാല് ടീവി ഹിന്ദി സീരിയലും...പിന്നെ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലെ “ചിത്രഹാര്” ഓക്ക ആര്ക്കന മറക്കാന് പറ്റുക??. അന്നൊക്ക ഹിന്ദി കേട്ടാല് മനസിലാവുമായിരുന്നു.... ഇപ്പോള് ഹിന്ദി കേട്ടാല്.. പൊട്ടന് ചന്തക്കു പോയ പോലെ മിഴിച്ചു..നില്ക്കും .
വിഷയം വിട്ടു പോയി.. മ്മം... അപ്പോള്.. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഏതോ.. ഹിന്ദി സീരിയല് ടീവിയില് നടക്കന്നു.. അതില് ഒരു സ്ത്രീക്കു ശ്വാസംമുട്ട്... ശ്വാസം മുകളിലോട്ടു വലിക്കുന്നു.. താഴെ ഇറക്കുന്നു.ആഹ സ്ത്രീയുടെ അഭിനയം എനിക്ക് എന്ത് പറഞ്ഞാലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു..എന്ത് കണ്ടാലും.. അത് പോലെ ഒക്കേ ചെയ്യാന് കുട്ടികള്ക്കും ഒരു പ്രവണത ഉണ്ടല്ലോ?
കുരങ്ങന്മാര്ക്കും .. അത് ഉണ്ട് എന്ന് നിങ്ങള് പറയണ്ട.. എനിക്ക് അറിയാം..
അപ്പോള്.. ഈ ടീവിയിലെ സ്ത്രീയുടെ അഭിനയം ഞാന് ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞില്ല.. എനിക്കും തുടങ്ങി.. ശ്വാസം മുട്ട്...
രണ്ടു പ്രാവശ്യം വലിച്ചു നോക്കിയെ.. നല്ല ബലത്തില്.. നിങ്ങള്ക്കും തോന്നാം.. ശ്വാസം മുട്ട്..
ഞാന് അമ്മയോട് ഓടി പോയി പറഞ്ഞു...
“ അമ്മേ .. എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്”
അമ്മ പേടിച്ചു.. വേവലാതി വന്ന എന്താ ചെയ്യാ എന്ന് അമ്മക്ക് തന്നെ ഒരു പിടിയും ഇല്ല.. ഉടനെ ചേച്ചിയോട് വിക്ക്സ് എടുക്കാന് അമ്മ പറഞ്ഞു. അവള് കാണാന് ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ ചേച്ചിയോട് എന്ത് ചോദിച്ചാലും ആദ്യം കിട്ടുന്ന ഉത്തരം ഇത് തന്നെ ആണ്..
അമ്മ അലറി.... “പോയി തപ്പടി.......!!!!!!!!%#”
അപ്പോളേക്കും പപ്പയെ ആളു അയച്ചു വരുത്തി.. പപ്പയുടെ സൈക്ലിളില് മുന്നില് ഇരുത്തി... അമ്മയും പപ്പയും വേഗം നടന്നു.. ഹോസ്പിട്ടലില്ലോട്ടു...
അടുത്താണ് ഹോസ്പിറ്റല്. അമ്മ ജോലി ചെയുന്ന ക്ലീനിക്കിന്റെ തന്നെ ആണ്.. ഈ ഹോസ്പിറ്റലും. പക്ഷെ പ്രസവാശുപത്രി ആണ് എന്ന് മാത്രം..
അവിടെ എത്തിയതും.. സ്റ്റാഫ്ന്റെ മോന് അല്ലെ..? എല്ലാ പരിഗണയും എനിക്ക് കിട്ടി. ഗര്ഭി ണികളെ കൊണ്ടു പോവുന്ന സ്ട്രുക്ചെരില് എന്നെ കിടത്തി... ഹോസ്പിറ്റലിലെ എല്ലാ നേഴ്സ് മാരുടെയും അകമ്പടിയോടു കൂടി... എല്ലാ ഗര്ഭനനികലെയും. വകഞ്ഞു മാറ്റി എന്റെ സ്ട്രുച്ചെര് ഡോക്ടറുടെ റൂമില് എത്തി.. ഡോക്റെരെ ഊഴം കാത്തിരുന്ന പല ഗര്ഭിിണികളും എന്നെ കണ്ടു ഞെട്ടി.. ഇവന് എന്താ പ്രസവിക്കാന് വന്നത് ആണോ? വയറും വീര്ത്തുന കാണാന് ഇല്ലല്ലോ ?..
ഡോക്ടര് എന്നെ പരിശോധച്ചു.. സിനിമയില്.. നായകനോട്.. ബ്ലഡ് കാന്സ്ര് ആണ് എന്ന് പറയുന്ന മുഖാഭാവത്തോടെ.. ഡോക്ടര് എന്റെ ചുമലില് തട്ടി പറഞ്ഞു..
“ഹ്മം... ഇവന് സൈകൊളിജിക്കല് ആണു..”
ഞാന് ആകെ തളര്ന്നു ..
കാരണം.. സൈക്കോളജിയുടെ അര്ത്ഥം അന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.. കടിച്ചാല് പൊട്ടാത്ത പേരുള്ള ഏതോ മാരക രോഗം ആണു എന്നാ ഭാവത്തോടെ... വിട പറയാന് പോവുന്ന.. വേഴാമ്പലിന്റെണ വിരഹ്ത്തോടെ.. ഞാന് അമ്മയേം പപ്പയേം.. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി.
അവരുടെ മുഖാത്തു ഗോവെരവം..
ഞാന് മനസിലാക്കി.. രോഗം അത്രേം ഗോവെരവം ആയത് കൊണ്ടു ആവും.. ഇവര്ക്ക് ഇത്രേം ഗോവെരവം. വീട്ടില് എത്തുന്ന വരെ അമ്മയും പപ്പയും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.. ഞാന് വിചാരിച്ചു..
“ മോന് മരിച്ചു പോവും എന്ന് കേട്ടാ.. ഏത് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ആണു.. മിണ്ടാന് തോന്ന...”
ഞാന് ആണീല്..,,, എന്റെ മരണവും.. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് വീടിന്റെ മുന്നില് കിടക്കനതും.. ക്ലാസ്സിലെ ടീച്ചര്മാ്രും.. കുട്ടികളും കറുത്ത റിബ്ബണ് കുത്തി വരുന്നതും. ബന്ധുക്കള് എല്ലാം എനിക്ക് വേണ്ടി വാവിട്ടു കരയനതും.. ആറു.. ഏഴു.. വയസുള്ള പെങ്ങന്മാര് ആണു ഉള്ളു എങ്കിലും.. അവരുടെ കല്യാണം ഒരു ആങ്ങളയായ്..നടത്തി കൊടുക്കാന് പറ്റാത്ത വിഷമവും.. എല്ലാം കൂടി ഞാന് ആകെ ദുക്കിതന് ആണു..
വീട്ടില് എത്തുമ്പോ.. എല്ലാവരും.. മുന്നില് തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്. അവര് എല്ലാം ഓടി വന്നു എന്നെ തലോടി കൊണ്ടു അമ്മയോട് ചോദിച്ചു.. “ എന്താ പ്രശ്നം..”
അമ്മ പറഞ്ഞു.. “ അവനു സൈക്കോളജിക്കല് ആണു.”
ദയനീയമായി.. ഇറച്ചി കഷണം കിട്ടാന് നോക്കുന്ന പട്ടിയെ പോലെ.. അവരുടെ എല്ലാം സഹതാപം കിട്ടാന് വേണ്ടി ഞാന് എല്ലാവരെയും നോക്കി...
ഞാന് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു...
“ അമ്മേ.. ഇന്ന് മുതല് ഞാന് എവിടെ ആണു കിടക്കണ്ടേ? “
അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു..
“ പോയി.. കയ്യും കാലും കഴുകി..പഠിക്കട..”
ഞാന് വിചാരിച്ചു.. മരിക്കാന് പോവുന്ന കുട്ടി എന്തിനാ ഇനിയും പടിക്കണേ... ഈ അമ്മ ഇത്രേം ക്രൂര ആണോ ?
അമ്മയോട്, ഞാന് “ അമ്മേ എനിക്ക് സൈക്കോജിക്കല് എന്നാ രോഗല്ലേ.. ? ഇനി എന്തിനാ ഞാന് പടിക്കണേ.. ?
അമ്മ “ കണ്ണില് കണ്ട.. സീരിയലും.. മങ്ങതോലിയും കണ്ടിട്ട്..മനുഷ്യനെ നാണം കെടുത്താന് ഇറങ്ങിക്കോളും.. അതിനു നിന്റെ പപ്പയെ പറഞ്ഞാല് പോരെ,.. ടീവി.. വേടിച്ചു കൊണ്ടു വന്നിരിക്കല്ലേ.. നിനക്ക് മാനസികമായി തോന്നിയതാണ് എന്നാടാ ഡോക്ടര് പറഞ്ഞേ... മതി ഇരുന്നു നിരങ്ങിയത്.. പോയി പഠിക്കട..”
ഞാന് ഞെട്ടി പോയി..
“എന്റെ കര്ത്താ വെ... ഞാന് നാളെ എങ്ങനെ ക്ലീനിക്കിലോട്ടു പോവും.. “
ഒരു ദീര്ഗ നിശ്വ്സത്തോടെ അമ്മ അടുക്കലയിലോട്ടു പോയി.
ഊതി വിട്ട ബലൂണ് പോലെ.. എന്റെ പ്രതീക്ഷകള് എല്ലാം അവസാനിച്ചു.. എന്തോരം സഹതാപം പ്രതീക്ഷിച്ചു ആണു ഞാന് ഇരുന്നേ.. എല്ലാവരും കാണാന് വരുമ്പോ.. ഓറഞ്ചു.. മുന്തിരി.. അപ്പില്. എല്ലാം കൊണ്ടു വരും.. ഹ്മം... എല്ലാം പോയില്ലേ...
ഒരു ചെറിയ കുട്ടിക്കും ഈ ഗതി.. വരുത്തരുതേ.. എന്ന് ഞാന് തമ്പാചനോട് പ്രാര്ത്ഥി ച്ചു..
ഇപ്പോള് ഞാന് ആലോചിക്കുകയാണ്..
മറ്റുളളവരുടെ.. സ്നേഹവും പരിഗണനയും ഞാന് കൂടുതല് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.. ഇന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നു ഒരു അര്ത്ഥടത്തില് പറയാം.. സഹതാപം നേടുക എന്നത് ഒരു മാനസിക പ്രശ്നം ആയി ഞാന് കണക്കാക്കുന്നില്ല.. നമക്ക് കിട്ടണ്ട സ്നേഹം മറ്റുള്ളവര്ക് ഒഴുകി പോവാതെ പരമാവതി അവരുടെ ശ്രദ്ധ നമ്മളിലോട്ടു. ആകര്ഷി്ക്ക.. അതില് കവിഞ്ഞു അതില് ഒരു ദുരുടെശ്യവും ഇല്ല..
സഹതാപം തോന്നലും എന്റെ ഒരു പ്രദാന പ്രശ്നം തന്നെ ആണു. അതോണ്ട് തന്നെ റെയില്വേി സ്റ്റേഷന്..ബസ് സ്റ്റാന്റ്.. എന്നിവിടെ ഒന്നും ഞാന് അതികം നേരം നില്കാറില്ല..
കാരണം അവിടെ എങ്ങാനും നിന്നാല്.. പഴയ കാലത്തേ.. സിനിമയിലെ സ്ക്രിപ്റ്റ് കോപ്പി ചെയ്തു.. കുറെ പേര് വരും..
അമ്മക്ക് കാലു ഇല്ല.. വീട്ടില് അഞ്ചു പേര് ഉണ്ട്.. അവരില് മൂന്നു പേര്ക്ക്ത കണ്ണ് കാണില്ല.. ഒരാള്ക്ക് ബുദ്ധിയില്ല.. വേറെ ഒരാള്ക്ര.. ചെവിട് കേള്ക്കിറല്ല.. ആകെ കൂടെ ഉള്ള വീട് ആണെങ്കില്... കൊടുംകാറ്റു വന്നു കൊണ്ടു പോയി..ഇപ്പോള് ഞങ്ങളുടെ ബന്തക്കാരുടെ അടുത്തേക്ക് പോവാന് കാശില്ല..ദയവായി സഹായിക്കണം...
ഇതില് എല്ലാം ഞാന് പെട്ടന്ന് വീഴും,,, എല്ലാം തട്ടിപ്പ് ആണു എന്ന് അറിയാം.. എന്നാലും സഹതാപം തുളുമ്പുന്ന അവറ്െ മുഖഭാവം കാണുമ്പോ കൊടുക്കാതെ ഇരിക്കാന് പറ്റില്ല.. കാശ് എല്ലാം കൊടുത്തു... അവസാനം എനിക്ക് ട്രെയിനില് പോവനമെന്കില് ഇത് പോലെ നോട്ടീസ് അടിക്കണ്ട അവസ്ഥ ആവും..
അതോണ്ട് ഞാന് പറഞ്ഞു വരുന്നത്.. സഹതാപം നടിച്ചു.. മറ്റുളളവരുടെ സ്വോത്തു.. ദുരുപയോഗം ചെയ്ന്നവരും ഉണ്ട്.. അത് കൊണ്ടു സഹതാപത്തിന്റെ കണ്ണുമായി...വരുന്നവരുടെ യദാര്ത്ഥ അവകാശിയെ.. കണ്ടു പിടിക്കാന് നിങ്ങളുടെ മനസ് ഉറപ്പിക്കുക..
വേദനയുടെ അപേക്ഷ തട്ടി കളയരുത്.. നമക്ക് ചെയ്യാന് പറ്റുന്ന കാലത്ത്.. ചെയുക.. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുക്ക.. എപ്പോള് ആണു നമ്മള്ക്കുംി ആ ഗതി വരുക എന്ന് പറയാന് പറ്റില്ലല്ലോ.. ? അപ്പോളും നമ്മളെ സഹായിക്കാന് ഇത് പോലെ വല്ലവരും വേണ്ടേ ?
കാലമാകുന്ന ഗുരു.. എപ്പോള് വേണമെങ്കിലും നമ്മളെ ശിക്ഷിക്കാം... രക്ഷിക്കാം...
സ്നേഹത്തോടെ...
റിച്ചു..
1 അഭിപ്രായങ്ങള്:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ